چرا نمیتوان در سیستمهای گرمایشی مبتنی بر امواج مادون قرمز، از روشهای ساده برای اتصال سیمها استفاده کرد؟
اگر تا به حال با گرمکنهای سقفی مبتنی بر امواج مادون قرمز کار کردهاید، میدانید که فضای موجود برای نصب آنها بسیار محدود است. در واقع، باید یک عنصر گرمایشی با توان بالا را در فضای محدود سقف قرار داد؛ در نتیجه، گرما در آنجا تجمع میکند.
اکثر مردم نگران سوختن عنصر گرمایشی هستند؛ اما راستش، این مشکل به ندرت پیش میآید. مشکل واقعی زمانی رخ میدهد که سیمها با یکدیگر تماس پیدا کنند.
چرا سیمها خراب میشوند؟
گرما، سیمها را تحت فشار قرار میدهد. وقتی این گرمکنها کار میکنند، نقاط اتصال سیمها بسیار داغ میشوند. اگر از مواد عایقبندی ارزانقیمت استفاده شود، این مواد نه تنها خراب میشوند، بلکه شکننده نیز میشوند. وقتی این عایقبندیها از بین بروند، سیمها میتوانند با یکدیگر تماس پیدا کنند.
روش صحیح برای اتصال سیمها
برای جلوگیری از این مشکلات، نیاز به یک روش اتصال محکم وجود دارد. ما از روشهای مختلفی مانند عایقبندیهای شیشهای-فلزی یا سرامیکی استفاده میکنیم. این روشها باعث میشوند که رطوبت و اکسیژن از نقاط اتصال سیمها دور بمانند.
اما موضوع فقط مربوط به مواد نیست؛ بلکه مربوط به حرکت سیمها نیز هست. سیمها هر بار که گرمکن روشن و خاموش میشود، کوچک و بزرگ میشوند. اگر عایقبندی خیلی سفت باشد، میشکند؛ اگر خیلی نرم باشد، ذوب میشود. ما مطمئن میشویم که مواد عایقبندی با سرعت یکسانی با لوله کوارتز حرکت کنند، تا هیچ چیز خراب نشود.
معایب این روش
البته، این روش معایبی نیز دارد. عایقبندی خوب، باعث میشود تعمیر این گرمکنها در محیطهای واقعی دشوار شود. چون عایقبندی دائمی است، اگر سیمی خراب شود، نمیتوان آن را تعمیر کرد؛ بلکه باید کل سیستم گرمایشی را تعویض کرد.
شاید این کار پیچیده به نظر برسد، اما من هر بار این را انجام میدهم. این تنها راه برای حفظ ایمنی در محیطهای پرگرما است. این روش بهتر از مواجهه با خطرات آتشسوزی و هزینههای زیاد برای تعمیرات است.